De ondraaglijke lichtheid van de E-sigaret

Nu D-day voor de rokers eindelijk is aangebroken en hordes controleurs met de hardnekkigheid van Stasi-agenten elke afwijking van de nieuwe gezondheidsleer onmiddellijk detecteren en bestraffen, is het tijd voor een nieuwe ideologie: het E-sigaretisme. Enkele jaren geleden stak dit fenomeen een eerste maal de kop op: het zou een volwaardig alternatief worden voor roken, gezonder en goedkoper zelfs. Maar roken op café mocht nog – een profetische zin – en waarom een metalen ding in je mond stoppen waaraan je stevig moet lurken, als de real stuff gewoon voorhanden is? Het is een beetje als cichoreikoffie blijven drinken na WO II…

Nu de Belgische overheid – met dank  aan Europa als  ideale  zweeppartij – zich een beetje als rechter en slachtoffer kan profileren is het over en out. Het eens zo geroemde liberalisme (Ratio! Sapere aude! Individuele vrijheid! Ontwikkeling en zelfbeschikking!) ziet zich genoodzaakt het intellect van menig individu te minimaliseren tot een amoebe. Een afspiegeling van de huidige partijlijn? Als liberaal heb je tegenwoordig de vrije keuze  om voorover te buigen in de vunzige douche van de politiek – en jouw maten hebben de stekker eruit getrokken – of  je tot de tanden bewapende aanranders met een lucifer te lijf te gaan. Je kan eventueel met een welgemikte scheet een steekvlam veroorzaken, maar deze liberale vleugel bestaat vooral uit zeikerds….

Uiteindelijk is de maatregel wel begrijpelijk. De strijd voor juridische, politieke, socio-economische en culturele gelijkheid is van een ander kaliber. Mensenmassa’s kwamen vol idealisme op straat, schreeuwend om revolutie, zij het totaal of in een bepaald segment van de maatschappij: fundamentele vrijheden (mening, onderwijs, godsdienst…) en rechten (bezit, …), recht om te stemmen of te kandideren, sociale zekerheid, enz.  De grote massa die de macht van het getal aanwendt om de minderheid tot toegevingen te dwingen.  Maar waarom werd hervormd? Uit sympathie voor de ongelijke medemens? Een epifanie van compassie? Nee. Tijdwinst, bedenktijd winnen om de massa op een andere manier te kunnen naaien. Beetje bij beetje geef je toe. Als je alle maatregelen bekijkt die de horeca de laatste jaren de strot ingeduwd kreeg, stel je je toch vragen: regelneverij over voorverpakt voedsel en roken, aparte ruimtes, afgedankte glazen huizen om in te roken – met dank aan music for life – en nu de massa’s zout in de open wonde. Want waar zou je het anders voor gebruiken: je spaghetti kan je er toch niet meer mee kruiden, want dat mag niet meer. En dat glazen huis? Je kan er hoogstens nog een sanseveria in plaatsen en een ringstaartmaki, maar dan krijg je Gaia over de vloer.

Dus m.a.w.: weg volkscafés waar vaders en grootvaders per pint twaalf samsons rolden, welkom rookvrije cafés waar nu elke minieme scheet uitvergroot wordt tot een gigantische beerput, want laten we eerlijk zijn: roken stinkt, maar die prot of zweetgeur van je domme, geile vriendin wil je niet ruiken!  Het einde van het liberalisme: kiezen tussen de sigaret en de prot.

In zekere mate zorgt het rookverbod echter voor een merkwaardige symbiose tussen liberalen (die naar het terras of de stoep trekken omdat zij er “vrij” voor kiezen, socialisten (komt van het latijnse sociare =verbinden, die het belang van de mensen als gemeenschap benadrukken, in dit geval de solidariteit door het roken), het Vlaams belang (dat de geluidsoverlast door dronken rokers gaat koppelen aan de uitdrukking “roken als een Turk) en de NVA (die er alles aan doen om het rookverbod vast te houden in opdracht van VOKA onder het motto: the one who relaxes, is reducing the amount of taxes) M.a.w. weer een strijdpunt dat er eigenlijk geen is. Politieke onmondigheid, want als alle argumenten, voor-of tegen maakt niet uit, op zijn, is er het Goddelijke Europa, dat in tegenstelling tot de enige echte God niet met bliksemschichten of zondvloeden werkt, maar met dwangsommen en zeurende commissieleden. En tenzij je een Duitser of Fransman bent, lap je die niet aan je laars.

Op politiek vlak is de E-sigaret geen zwaargewicht, marktgewijs zou het een nieuwe hit kunnen worden. Johnny Depp en Leonardo di Caprio zijn immers  e-rokers en als rolpatroon kan dit tellen. De mogelijkheden om roken echt hip te maken door een resem nieuwe onechte behoeftes te lanceren en zich uiteindelijk economisch te verrijken is een sinecure. Ten eerste al de diverse namen van de als paddestoelen uit de grond schietende merknamen:  the Safe Cig (voor zieke mensen), Green smoke (ecologisten), Smoketip (gokkers), white cloud (pausen en kardinalen), cigana (latino), smart smoker (intellectuelen) enz. Reclamemakers en copywriters likken al aan hun pen: het is één iets anders dan de nieuwe condensatieketel van buderus aan te prijzen. Slogans als smoking is bad for health, E-cigarette is good for health  provoceren de goegemeente door cigarette, good en health in één zin te zetten.  Moraalridders, mediageile politici, dokters en gezondheidsfreaks aller landen, verenigt U! Creeër die controverse, vul onze zakken!

Ook de markt van de accessoires voor de E-cigarette ruikt geld (alhoewel de E-sigaret reukloos is): hippe, stijlvolle  pakjes met foto’s van de kinderen of gezonde longen om het ding en vullingen in te bewaren, gegraveerde sigaretten met gepersonaliseerde teksten als vroeger was ik een echte kankerteef of  waar rook is, is niet altijd vuur en aangepaste smaken gaande van koedoemest tot mojito alsof men bij een ijsventer komt.

De commerciële kwaliteiten van de E-cigarette gaan niet zonder gevolgen zijn voor het uitzicht van cafés en het sociale leven. De traditionele sigarettenautomaat wordt volgestouwd met kleurrijke laders, ampullen, atomizers en batterijen.  Sociale stratificatie krijgt een nieuwe wending: terwijl vroeger sigaretten sigaretten waren, krijg je nu een duidelijk onderscheid tussen echte rokers, goedkope, middenklasse en elitaire E-rokers. Scripties zullen volgeschreven worden over de impact op de menselijke omgang en de post-coïtale sigaret. Wie rookt wat en waarom?

Een interessant thema vormt de aanpassing van de woordenschat. De verengelsing zal gezien de klinkende merknamen verder uitbreiden en cafétaal en omgangstaal zullen niet meer hetzelfde zijn. Zinnen als “Zal ik nog eens bijvullen” , “Kan ik je batterij even lenen”  of  “Was dat een schittering in je ogen of trok je net aan je E-cig?”  worden schering en inslag. Tegen 2015 zal het woord van het jaar ongetwijfeld uit het E-sigaretjargon komen. Of lopen we te hard van stapel? Is het product echt zo goed of gaat het louter om een smurfenhype à la Delhaize? In ieder geval: net zoals Geert Lambert in zijn gloriejaren komt de E-sigaret niet echt van de grond.

Een ernstig probleem verhult zich in de verwijzing naar de bestseller van Milun Kundera, De ondraaglijke lichtheid van het bestaan; De ondraaglijke lichtheid van de E-sigaret. In deze contradictie komt de waarheid naar boven. In essentie wil de E-sigaret het roken naar een cooler, gezonder niveau brengen: je rookt, maar zonder of in ieder geval met minder schade voor het lichaam. Als roker streef je natuurlijk niet bewust een paar zwarte longen en rokershoest na, maar bovenal het oh zo fijne keelgevoel, de rook die zacht naar binnenglijdt en je keel prikkelt. Hemels! De E-sigaret is als een auto die hapert in eerste versnelling: je wil verder, sneller, heviger, intenser… Wel rook, maar geen of nauwelijks keelgevoel. Zelfs de lichtste sigaret, neem een Kent Infina, wint met verve van de E-sigaret. De ervaring is totaal anders, gezonder, dat wel, maar anders. Het roken wordt draaglijk en net daarom ondraaglijk; ondraaglijk licht. En daarom dwaal je rond met je E-sigaret in de ene jaszak en de echte sigaret in de andere. Wat blijft over: de E-sigaret als een soort talisman waarmee je de nog ondraaglijkere momenten van zonder sigaretten te zitten mee kan bezweren.

Een gedachte over “De ondraaglijke lichtheid van de E-sigaret

  1. De e-sigaret heeft zich inmiddels bewezen als een middel wat de schadelijkheid van tabakroken kan verminderen, mede door een sterke verbetering van de techniek.
    Waar de e-sigaret nog niet in is geslaagd, is het overtuigen van beleidsmakers om de e-sigaret te omarmen om, naast de traditionele stopmethodes, het aantal tabaksdoden sterk terug te dringen.
    Helaas moeten we constateren dat wereldwijd de tabaksindustrie, farmaceutische industrie en niet te vergeten de stop-met-roken industrie veel meer invloed heeft dan goed is voor rokers.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s