The National

The National: Slow Show

Standing at the punch table swallowing punch
can’t pay attention to the sound of anyone
a little more stupid, a little more scared
every minute more unprepared

I made a mistake in my life today
everything I love gets lost in drawers
I want to start over, I want to be winning
way out of sync from the beginning

I wanna hurry home to you
put on a slow, dumb show for you
and crack you up
so you can put a blue ribbon on my brain
god I’m very, very frightening
I’ll overdo it

Looking for somewhere to stand and stay
I leaned on the wall and the wall leaned away
Can I get a minute of not being nervous
and not thinking of my dick
My leg is sparkles, my leg is pins
I better get my shit together, better gather my shit in
You could drive a car through my head in five minutes
from one side of it to the other

I wanna hurry home to you
put on a slow, dumb show for you
and crack you up
so you can put a blue ribbon on my brain
god I’m very, very frightening
I’ll overdo it

You know I dreamed about you
for twenty-nine years before I saw you
You know I dreamed about you
I missed you for
for twenty-nine years

You know I dreamed about you
for twenty-nine years before I saw you
You know I dreamed about you
I missed you for
for twenty-nine years

Dit nummer is het beste te beschrijven als je het via de hoofdtelefoon op repeat beluistert, wijn drinkt (de zanger drinkt altijd een glas op het podium) en uiteindelijk dronken wordt. Ik weet niet goed waar ik ergens zit tussen het drinken van wijn en de dronkenschap, maar ik doe mijn best en excuseer me al voor eventuele schrijffouten… Qua inlevingsvermogen en herkenbaarheidsfactor slaat dit nummer voor mij alles. Een poging tot resumé met bedenkingen:

Je staat op een feestje wat afwezig aan de punchtafel. Punch, voor de brave zielen onder ons is een soort Sangria, een mengsel van fruit, sinaasappelsap en whisky of rum. Je bepaalt zelf de verhouding van de ingrediënten. Een zeer verraderlijk goedje dus, vergelijkbaar met de samenstelling van een mojito: thuis smaakt die altijd beregoed (mmm. nog een scheutje Havana Club 7 anos), op visite vraag je of ze niet per ongeluk Kidibul in je glas gemorst hebben of de rum vergeten zijn….

Maar daar sta je dan, dicht bij de drank. De ideale schuilplaats voor sociaal gehandicapten. Je kan eindeloos doen alsof je een drankje haalt, maar na een tijd passeren echter steeds dezelfde mensen met een interval van 30 min en zien je daar alweer staan, alsof je deel uitmaakt van het interieur (leuk zo’n standbeeld van een dronkenlap bij de punchtafel, waar kan je dat kopen?).

Gevolg? Je “bijeen” pakken en normaal doen? Gesprekken aanknopen? Dansen? Nee, de gedachte alleen al maakt je meer angstig. Dus: meer drinken, om de afwezigheid een permanente status te geven.

Je hebt vandaag een stommiteit begaan. Alles wat je lief is verdwijnt, gets lost in drawers. Ik stel me dan een muur van dergelijke kasten voor:

Hier verstop je, raak je alles kwijt wat je lief is. Er lijkt veel liefde in je leven geweest te zijn, maar eigenlijk heb je maar enkele laden nodig. Onvindbaar, onzichtbaar tussen laden vol stupide ervaringen. Eigenlijk zou je die ellende-kast willen verwoesten, in gruzelementen slaan. Je opnieuw een winnaar voelen en een simpele Ikeakast gaan kopen met één doorzichtige lade en daar je grote liefde in stoppen. A fresh start…

Op het feestje bereik je het demarcatiepunt, het laatste heldere moment tussen aangeschoten en volledig dronken, waarop je verlicht wordt en doorkrijgt wat je te doen staat. Naar huis gaan, naar haar gaan…

En dan komt één van de zaligste en meest tragische refreinen – volledig in de lijn van de strofen. Ga je naar binnen, val je op je knieën en schreeuw je je liefde uit? Neen, je gaat een slow dumb show opvoeren om hopelijk een lachje op haar lippen te toveren. Want je bent traag (drank), dom en weet je geen houding aan te meten (show). M.a.w. de clown uithangen, een schouderklopje krijgen. Maar je schijt in je broek, want je mag niet te zielig of niet te grappig overkomen…

Je bent de eeuwige twijfelaar die voor die gigantische kast staat, niet wetend welke lade hij moet openen. Soms weet je welke de juiste is, maar dan nog open je ze niet of neem je doelbewust degene ernaast of eronder. Je maakt geen mistakes, je bent de mistake. Een mis-take van je drawer.

Je wil wat zekerheid, een plaats to stand and stay. Iets of iemand waarop je kan leunen, kan bouwen, maar I leaned on the wall and the wall leaned away. De roes van de drank, van een uurtje onoverwinnelijkheid haalt je nu letterlijk en figuurlijk onderuit. En om je onzekerheid wat te camoufleren ga je wat schandalig zitten geilen op alles met tits and ass. Maar je bent -jammer genoeg – van het soort dronkenlappen die nooit dronken genoeg kunnen worden om de rede on hold te zetten. Naarmate de avond vordert, zit je in “de tegen jezelf praten fase”, luidop of in je hoofd: waar ben ik mee bezig? Wat zit ik hier te doen? I gotta get my shit together. Ik heb haar nodig, alleen zij kan mijn hoofd leegmaken, drive a car through it in five minutes. Zij kent de juiste route, zij is de route…

Maar je valt terug in je refrein: de afstand tussen wat je bent en wat je wil zijn is te groot. Je liefde voor haar vergroot je onzekerheid om die liefde te verliezen. Tragiek.

Je weet niks meer, alleen dat je 29 jaar een beeld had van je ideale liefde, erover droomde en dan vind je ze godverdomme ook nog! Ze is alles wat je compleet maakt. Het enige probleem is dat jij altijd jezelf zal blijven…

Matt Berninger… Om iemand te citeren bij de video:

“Thank fucking God this man was born”